Τι μένει από έναν άνθρωπο όταν απουσιάζει; Πώς χωρά ο χρόνος στο σώμα και πώς βρίσκουν οι λέξεις τη φωνή τους όταν η απώλεια τις κάνει να σωπαίνουν;
Στην έκτη της ποιητική συλλογή η Μαρία Χρονιάρη γράφει για τον έρωτα, την απουσία, το πένθος και τη μνήμη, για τον χρόνο που αλλάζει την όψη των πραγμάτων και αφήνει τα ίχνη του όπου ακουμπήσει. Τα 45 ποιήματα της συλλογής αγγίζουν απαλά τις εμπειρίες που μας μετακινούν εσωτερικά και τις λέξεις που επιστρατεύουμε για να τις αντέξουμε, να τις κρατήσουμε ή να τις αποχωριστούμε.
Στρέφει το φως στα σκοτεινά σημεία εκεί όπου το μυαλό αρνείται να μπει αλλά η ψυχή πάντα υπάρχει περιμένοντας. Εκεί που μία ονειροπαγίδα αρκεί είτε για να σου αλλάξει την κατεύθυνση είτε για να σε φυλακίσει. Μια συλλογή για όσα έχουμε ζήσει, για εκείνα που δεν καταφέραμε και για όσα εξακολουθούν να μας ακολουθούν.
